ಹನ್ನೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ
॥ ಶ್ರೀಗಣೇಶಾಯ ನಮಃ ॥ ಪಾರ್ವತ್ಯುವಾಚ । ಭಗವನ್ ದೇವದೇವೇಶ ಕೃಪಾಂ ಕೃತ್ವಾ ವದಸ್ವ ಮೇ । ವೈರಾಟೇನ ಕಥಂ ಸೃಷ್ಟಂ ಜಗತ್ಸ್ಥಾವರಜಂಗಮಮ್ ॥೧॥
ಅನ್ಯಚ್ಚ ಬ್ರೂಹಿ ಮೇ ನಾಥ ಧ್ಯಾನಮಾರ್ಗಂ ಪುರಾತನಮ್ । ಯೇನ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಷ್ಯಾಮಿ ಗಣೇಶಂ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ॥೨॥
ಮುದ್ಗಲ ಉವಾಚ । ಇತಿ ಪೃಷ್ಟೋ ಮಹಾದೇವ್ಯಾ ಮಹಾದೇವಃ ಪ್ರಹೃಷ್ಟವಾನ್ । ಕಥಾಂ ಪರಮಪುಣ್ಯಾಂ ಚ ಕಥಯಾಮಾಸ ತಾಂ ಶೃಣು ॥೩॥
ಶ್ರೀಗಣೇಶನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದಳು: ಭಗವಂತನೇ, ದೇವದೇವೇಶನೇ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ನನಗೆ ಹೇಳು. ವೈರಾಟನು ಸ್ಥಾವರಜಂಗಮ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹೇಗೆ ಸೃಜಿಸಿದನು?
ನಾಥನೇ, ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನೂ ತಿಳಿಸು: ಯಾವ ಪುರಾತನ ಧ್ಯಾನಮಾರ್ಗದಿಂದ ನಾನು ಗಣೇಶನನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸುವೆನೋ ಅದನ್ನು ಹೇಳು; ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
ಮುದ್ಗಲನು ಹೇಳಿದನು: ಮಹಾದೇವಿಯು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ಮಹಾದೇವನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಪರಮಪುಣ್ಯವಾದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದನು; ಅದನ್ನು ಕೇಳು.
ದಕ್ಷ ಉವಾಚ । ಗಣೇಶಸ್ಯ ಕಥಾಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಹರ್ಷಶ್ಚೇತಸಿ ಜಾಯತೇ । ಕಥಯಸ್ವ ಮಹಾಭಾಗ ಶಿವೇನ ಕಥಿತಂ ತು ಯತ್ ॥೪॥
ಮುದ್ಗಲ ಉವಾಚ । ಧನ್ಯೋಽಸಿ ದಕ್ಷ ಲೋಕೇಷು ಯೇನ ಸಾದರತಾ ಚ ತೇ । ಗಣೇಶಾಮೃತಧಾರಾಯಾಂ ಕಥಾಯಾಂ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ ॥೫॥
ಪ್ರಹೃಷ್ಟಾಂ ಗಿರಿಜಾಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಶಿವೋ ವಚನಮಬ್ರವೀತ್ । ಧನ್ಯಾ ಧನ್ಯಾ ಮಹಾಭಾಗೇ ಶೃಣು ಸಾದರಮಾದಿತಃ ॥೬॥
ದಕ್ಷನು ಹೇಳಿದನು: ಗಣೇಶನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹರ್ಷವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಶಿವನು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ವಿವರಿಸು.
ಮುದ್ಗಲನು ಹೇಳಿದನು: ದಕ್ಷನೇ, ಗಣೇಶಾಮೃತಧಾರೆಯಾದ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಇಂತಹ ಆದರವಿರುವುದರಿಂದ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಧನ್ಯನು; ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
ಹರ್ಷಿತಳಾದ ಗಿರಿಜೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಶಿವನು ಹೇಳಿದನು: ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿಯೇ, ನೀನು ಧನ್ಯಳು, ಧನ್ಯಳು! ಮೊದಲಿನಿಂದ ಆದರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳು.
ಶಿವ ಉವಾಚ । ಗಣೇಶಂ ಮನಸಾ ಧ್ಯಾತ್ವಾ ವೈರಾಟಃ ಸ್ರಷ್ಟುಮಾರಭತ್ । ತಸ್ಯ ನಾಭೇಃ ಸಮುತ್ಪನ್ನೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಲೋಕಪಿತಾಮಹಃ ॥೭॥
ಮುಖಾದ್ವಿಷ್ಣುರ್ಜಗತ್ಪಾತಾ ನೇತ್ರಾಚ್ಚಾಹಂ ಹರೋಽಭವಮ್ । ಸೃಷ್ಟಿಸ್ಥಿತಿಲಯಾಧಾರಾಸ್ತ್ರಿರೂಪಗುಣಧಾರಕಾಃ ॥೮॥
ವಾಮಾಂಗಾಚ್ಛಕ್ತಿರುತ್ಪನ್ನಾ ತ್ವಂ ವೈ ಪಾರ್ವತಿ ಮೋಹಿನೀ । ದಕ್ಷಿಣಾಂಗಾದ್ರವಿಃ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರ್ಮಾಧಾರಃ ಸಮಾಭವತ್ ॥೯॥
ಪಂಚ ದೇವಾಃ ಸಮುತ್ಪನ್ನಾ ಭಿನ್ನಾ ಜಾತಾಃ ಸ್ವಭಾವತಃ । ನ ವಿದುಃ ಕಿಂಚಿದಾತ್ಮಾನಂ ವೈರಾಟಂ ಚಾಪಿ ಶೋಭನೇ ॥೧೦॥
ಶಿವನು ಹೇಳಿದನು: ಗಣೇಶನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ವೈರಾಟನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನ ನಾಭಿಯಿಂದ ಲೋಕಪಿತಾಮಹನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹುಟ್ಟಿದನು.
ಅವನ ಮುಖದಿಂದ ಜಗತ್ಪಾಲಕನಾದ ವಿಷ್ಣುವು ಹುಟ್ಟಿದನು; ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನಾನು ಹರನಾದೆನು. ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಲಯಗಳಿಗೆ ಆಧಾರರಾದ ನಾವು ಮೂರು ರೂಪಗಳ ಗುಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವವರಾದೆವು.
ಪಾರ್ವತಿ, ಅವನ ಎಡಾಂಗದಿಂದ ಮೋಹಿನಿಯಾದ ಶಕ್ತಿರೂಪದ ನೀನು ಹುಟ್ಟಿದೆ. ಬಲಾಂಗದಿಂದ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಆಧಾರನಾದ ರವಿಯು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಹುಟ್ಟಿದನು.
ಶೋಭನೆಯೇ, ಹೀಗೆ ಐದು ದೇವತೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿ ಸ್ವಭಾವತಃ ಭಿನ್ನರಾದರು. ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪವಾಗಲಿ ವೈರಾಟನಾಗಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅಂಧೇ ತಮಸಿ ಸರ್ವತ್ರ ಬಭ್ರಮುರ್ಬಹುಕಾಲತಃ । ನ ಕಿಂಚಿತ್ಪಾಪುರಾಯಾಸಾತ್ ಸ್ಥಿತಾಃ ಪರಮದುಃಖಿತಾಃ ॥೧೧॥
ಕಿಂ ಕರ್ತವ್ಯಂ ಕ್ವ ಗನ್ತವ್ಯಮಜ್ಞಾನೇನಾವೃತಾ ಭೃಶಮ್ । ಕಸ್ಮಾದ್ವಯಂ ಸಮುತ್ಪನ್ನಾ ನ ಜಾನೀಮೋ ಮಹಾಮುಖಮ್ ॥೧೨॥
ಅಥ ಚಿಂತಯತಾಂ ತೇಷಾಂ ಬುದ್ಧಿರ್ಜಾತಾ ಸುನಿಶ್ಚಿತಾಃ । ತಪಃ ಕರ್ತುಂ ಸಮಾರಬ್ಧಂ ಯಸ್ಮೈ ಕಸ್ಮೈ ನಮೋಽಸ್ತ್ವಿತಿ ॥೧೩॥
ಸರ್ವೇಷಾಂ ಮೂಲಭೂತಂ ಯದ್ಯಾದೃಶಂ ತಾದೃಶಂ ಖಲು । ಸ್ವಧೀಸ್ಥಂ ತತ್ಸಮಾಚಿಂತ್ಯ ತಪಸ್ತಪ್ತಂ ಸುದಾರುಣಮ್ ॥೧೪॥
ದೀರ್ಘಕಾಲ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆದರು. ಪ್ರಯಾಸಪಟ್ಟರೂ ಏನನ್ನೂ ಪಡೆಯದೆ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತರಾಗಿ ಉಳಿದರು.
ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬಹಳವಾಗಿ ಆವೃತರಾದ ಅವರು “ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು? ನಾವು ಯಾರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದೆವೋ ಆ ಮಹಾಮುಖನನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸಿದರು.†
ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ದೃಢವಾದ ಬುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಯಿತು. “ಯಾರೇ ಆ ಮೂಲನಾಗಿರಲಿ, ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ” ಎಂದು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು.†
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮೂಲಭೂತವಾದುದು ಯಾವ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಅದನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಅತ್ಯಂತ ದಾರುಣವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿದರು.
ತಪಸಾ ಗಣನಾಥಸ್ತು ಪ್ರಸನ್ನೋಽನ್ತರ⟦…⟧ । ತತ್ರ ದೃಷ್ಟಿಃ ಸಮುತ್ಪನ್ನಾ ತೇಷಾಂ ವೈ ಭಾವಿತಾತ್ಮನಾಮ್ ॥೧೫॥
ಹೃದಯೇ ಬೀಜರೂಪಂ ಯತ್ಸ್ಫುರತ್ತದ್ ದೃಷ್ಟಮದ್ಭುತಮ್ । ಏಕಾಕ್ಷರಂ ಮಹಾಮಂತ್ರಂ ಪ್ರಾಪ್ಯ ತಂ ಹರ್ಷಮಾಯಯುಃ ॥೧೬॥
ತಂ ಮಂತ್ರಂ ಜಪಮಾನೇಸ್ತೈಸ್ತದಾರಭ್ಯ ಜಗನ್ಮಯಿ । ತೇನ ಮಂತ್ರಪ್ರಭಾವೇಣ ಜ್ಞಾನಂ ಪ್ರಾಪ್ತಂ ಸುನಿರ್ಮಲಮ್ ॥೧೭॥
ದಿವ್ಯವರ್ಷಸಹಸ್ರೇಣ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಃ ಸಮಜಾಯತ । ಗಣೇಶೋ ಭಕ್ತಿಭಾವೇನ ಪುರಸ್ತೇಷಾಂ ಸಮುತ್ಥಿತಃ ॥೧೮॥
ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಗಣನಾಥನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು ⟦…⟧. ಭಾವದಿಂದ ಪರಿಪಕ್ವರಾದ ಅವರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿಯು ಉದಯಿಸಿತು.†
ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬೀಜರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಫುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡರು. ಆ ಏಕಾಕ್ಷರ ಮಹಾಮಂತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದು ಹರ್ಷಗೊಂಡರು.
ಜಗನ್ಮಯಿ, ಅಂದಿನಿಂದ ಅವರು ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸತೊಡಗಿದರು. ಅದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಮಲವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದರು.
ಒಂದು ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಗಣೇಶನು ಅವರ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ನಿಂತನು.
ಅನಂತಕೋಟಿಸೂರ್ಯೌಜಾಃ ಶುಂಡಾದಂಡವಿರಾಜಿತಃ । ಚತುರ್ಬಾಹುಧರೋ ಲಂಬೋದರಃ ಸಾಕ್ಷಾದ್ವಿಭೂಷಿತಃ ॥೧೯॥
ಭೂಷಣೈರಾಯುಧೈಶ್ಚೈವ ಸಿದ್ಧಿಬುದ್ಧಿಸಮನ್ವಿತಃ । ಭಕ್ತಾನಂದಕರಃ ಶ್ರೀಮಾನಾಖುವಾಹೋ ಮಹಾದ್ಯುತಿಃ ॥೨೦॥
ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭಯಭೀತಾಸ್ತೇ ದೇವಾಃ ಶಂಭುಪುರೋಗಮಾಃ । ಕಿಮಿದಂ ತೇಜ ಆಯಾತಿ ಪ್ರಲಯಾಗ್ನಿಸಮಂ ಮಹತ್ ॥೨೧॥
ಅಸ್ಮಾನ್ ಧಕ್ಷ್ಯತಿ ಕಿಂ ದೇವಃ ವಿಘ್ನೇಶ ಕರುಣಾನಿಧೇ । ತವ ಭಕ್ತಾ ವಯಂ ಸ್ವಾಮಿನ್ ಕಥಂ ವಿಘ್ನೇನ ಭಾವಿತಾಃ ॥೨೨॥
ಅನಂತ ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳ, ದಂಡದಂತಹ ಸೊಂಡಿಲಿನಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ, ನಾಲ್ಕು ಬಾಹುಗಳುಳ್ಳ, ಲಂಬೋದರನಾದ ಅವನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿದ್ದನು.
ಭೂಷಣಗಳೂ ಆಯುಧಗಳೂ ಸಿದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಯೂ ಕೂಡಿದ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ, ಶ್ರೀಮಂತನೂ ಮೂಷಕವಾಹನನೂ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯೂ ಆಗಿದ್ದನು.
ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಶಂಭುವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟ ದೇವತೆಗಳು ಭಯಪಟ್ಟರು: “ಪ್ರಲಯಾಗ್ನಿಗೆ ಸಮನಾದ ಈ ಮಹಾತೇಜಸ್ಸು ಏನು ನಮ್ಮ ಕಡೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ?”
“ಈ ದೇವನು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಡುವನೋ? ಕರುಣಾನಿಧಿಯಾದ ವಿಘ್ನೇಶನೇ, ಸ್ವಾಮಿಯೇ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಭಕ್ತರು; ಹೀಗಿರಲು ವಿಘ್ನದಿಂದ ಹೇಗೆ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆವು?”
ಇತಿ ತೇಷಾಂ ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ತ್ವಭವತ್ಸೌಮ್ಯರೂಪವಾನ್ । ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಹರ್ಷಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ಪ್ರಣೇಮುರ್ಭಾವಪೂರ್ವಕಮ್ ॥೨೩॥
ಗಣೇಶದರ್ಶನೇನೈವ ಸ್ಫೂರ್ತಿಃ ಪ್ರಾಪ್ತಾ ಮಹಾದ್ಭುತಾ । ತಯಾ ಸರ್ವಂ ಯಥಾತಥ್ಯಂ ಜ್ಞಾತಂ ತೈಃ ಪಂಚಭಿಃ ಪುರಃ ॥೨೪॥
ತತಸ್ತಂ ತುಷ್ಟುವುಃ ಸರ್ವೇ ಭಕ್ತಿನಮ್ರಾತ್ಮಕಂಧರಾಃ । ಹೃಷ್ಟರೋಮಾಣ ಏವಂ ತೇ ಸ್ರವದಶ್ರುಜಲಾವಿಲಾಃ ॥೨೫॥
ಅವರ ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಸೌಮ್ಯರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ಭಾವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು.
ಗಣೇಶನ ದರ್ಶನದಿಂದಲೇ ಅತ್ಯದ್ಭುತವಾದ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅದರಿಂದ ಆ ಐವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಇದ್ದಂತೆಯೇ ಅರಿತರು.
ಅನಂತರ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಮೈರೋಮಾಂಚನವೂ ಸುರಿಯುವ ಕಣ್ಣೀರೂ ಅವರಿಗೆ ಉಂಟಾಗಿದ್ದವು.
ಪಂಚದೇವಾ ಊಚುಃ । ನಮಸ್ತೇ ವಿಘ್ನರಾಜಾಯ ಭಕ್ತಾನಾಂ ವಿಘ್ನಹಾರಿಣೇ । ವಿಘ್ನಕರ್ತ್ರೇ ಹ್ಯಭಕ್ತಾನಾಂ ಗಣೇಶಾಯ ನಮೋ ನಮಃ ॥೨೬॥
ಹೇರಂಬಾಯ ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ ಢುಂಢಿರಾಜಾಯ ತೇ ನಮಃ । ವಿನಾಯಕಾಯ ದೇವಾಯ ಬ್ರಹ್ಮಣಾಂ ನಾಯಕಾಯ ಚ ॥೨೭॥
ಲಂಬೋದರಾಯ ಸಿದ್ಧೇಶ ಗಜಾನನಧರಾಯ ಚ । ಶೂರ್ಪಕರ್ಣಾಯ ಗೂಢಾಯ ಚತುರ್ಹಸ್ತ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ॥೨೮॥
ಲಂಬೋಷ್ಠಾಯೈಕದಂತಾಯ ಸರ್ವೇಶಾಯ ಗಣಾಧಿಪ । ಅನಂತಮಹಿಮಾಧಾರ ಧರಣೀಧರ ತೇ ನಮಃ ॥೨೯॥
ಐದು ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: ವಿಘ್ನರಾಜನಿಗೆ, ಭಕ್ತರ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅಭಕ್ತರಿಗೆ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಗಣೇಶನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಹೇರಂಬನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಢುಂಢಿರಾಜನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಿನಾಯಕದೇವನಿಗೂ ಬ್ರಹ್ಮಗಳ ನಾಯಕನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಸಿದ್ಧೇಶನೇ, ಲಂಬೋದರನಾದ, ಗಜಾನನರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ, ಮೊರದಂತಹ ಕಿವಿಗಳುಳ್ಳ, ಗೂಢನಾದ, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳುಳ್ಳ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಗಣಾಧಿಪನೇ, ಉದ್ದವಾದ ತುಟಿಯುಳ್ಳ, ಏಕದಂತನಾದ, ಸರ್ವೇಶನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅನಂತ ಮಹಿಮೆಯ ಆಧಾರನೇ, ಧರಣೀಧರನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ನಮೋ ಮಾಯಾಮಯಾಯೈವ ಮಾಯಾಹೀನಾಯ ತೇ ನಮಃ । ಮೋಹದಾಯ ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ ಮೋಹಹಂತ್ರೇ ನಮೋ ನಮಃ ॥೩೦॥
ಪಂಚಭೂತಮಯಾಯೈವ ಪಂಚಭೂತಧರಾಯ ಚ । ಇಂದ್ರಿಯಾಣಾಂ ಚಾಧಿಪಾಯೇಂದ್ರಿಯಜ್ಞಾನಕಾರಿಣೇ ॥೩೧॥
ಮಾಯಾಮಯನಿಗೂ ಮಾಯಾರಹಿತನಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ. ಮೋಹವನ್ನು ನೀಡುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಮೋಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ನಿನಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಪಂಚಭೂತಮಯನಾದ, ಪಂಚಭೂತಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ, ಇಂದ್ರಿಯಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಅಧ್ಯಾತ್ಮನೇಽಧಿಭೂತಾಯಾಧಿದೈವಾಯ ಚ ತೇ ನಮಃ । ಅನ್ನಾಯಾನ್ನಪತೇ ತುಭ್ಯಮನ್ನಾನ್ನಾಯ ನಮೋ ನಮಃ ॥೩೨॥
ಪ್ರಾಣಾಯ ಪ್ರಾಣನಾಥಾಯ ಪ್ರಾಣಾನಾಂ ಪ್ರಾಣರೂಪಿಣೇ । ಚಿತ್ತಾಯ ಚಿತ್ತಹೀನಾಯ ಚಿತ್ತೇಭ್ಯಶ್ಚಿತ್ತದಾಯಿನೇ ॥೩೩॥
ವಿಜ್ಞಾನಾಯ ಚ ವಿಜ್ಞಾನಪತಯೇ ದ್ವಂದ್ವಧಾರಿಣೇ । ವಿಜ್ಞಾನೇಭ್ಯಃ ಸ್ವವಿಜ್ಞಾನದಾಯಿನೇ ತೇ ನಮೋ ನಮಃ ॥೩೪॥
ಆನಂದಾಯ ನಮಸ್ತುಭ್ಯಮಾನಂದಪತಯೇ ನಮಃ । ಆನಂದಾನಂದದಾತ್ರೇ ಚ ಕಾರಣಾಯ ನಮೋ ನಮಃ ॥೩೫॥
ಅಧ್ಯಾತ್ಮ, ಅಧಿಭೂತ ಮತ್ತು ಅಧಿದೈವಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅನ್ನಸ್ವರೂಪನೇ, ಅನ್ನಪತಿಯೇ, ಅನ್ನಕ್ಕೂ ಅನ್ನವಾದ ನಿನಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.†
ಪ್ರಾಣನೂ ಪ್ರಾಣನಾಥನೂ ಪ್ರಾಣಗಳ ಪ್ರಾಣಸ್ವರೂಪನೂ ಆದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಚಿತ್ತಸ್ವರೂಪನೂ ಚಿತ್ತರಹಿತನೂ ಚಿತ್ತಗಳಿಗೆ ಚಿತ್ತವನ್ನು ನೀಡುವವನೂ ಆದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ವಿಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಾದ, ವಿಜ್ಞಾನದ ಪತಿಯಾದ, ದ್ವಂದ್ವಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವ, ವಿಜ್ಞಾನಗಳಿಗೆ ಸ್ವವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುವ ನಿನಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಆನಂದಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಆನಂದಪತಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಆನಂದಾನಂದವನ್ನು ನೀಡುವ ಕಾರಣಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.†
ಚೈತನ್ಯಾಯ ಚ ⟦…⟧ ಚೇತನಾಧಾರಿಣೇ ನಮಃ । ಚೈತನ್ಯೇಭ್ಯಃ ಸ್ವಚೈತನ್ಯದಾಯಿನೇ ನಾದರೂಪಿಣೇ ॥೩೬॥
ಬಿಂದುಮಾತ್ರಾಯ ಬಿಂದೂನಾಂ ಪತಯೇ ಪ್ರಕೃತಾಯ ಚ । ಭೇದಾಭೇದಮಯಾಯೈವ ಜ್ಯೋತೀರೂಪಾಯ ತೇ ನಮಃ ॥೩೭॥
ಸೋಽಹಂಮಾತ್ರಾಯ ಶೂನ್ಯಾಯ ಶೂನ್ಯಾಧಾರಾಯ ದೇಹಿನೇ । ಶೂನ್ಯಾನಾಂ ಶೂನ್ಯರೂಪಾಯ ಪುರುಷಾಯ ನಮೋ ನಮಃ ॥೩೮॥
ಜ್ಞಾನಾಯ ಬೋಧನಾಥಾಯ ಬೋಧಾನಾಂ ಬೋಧಕಾರಿಣೇ । ಮನೋವಾಣೀವಿಹೀನಾಯ ಸರ್ವಾತ್ಮಕ ನಮೋ ನಮಃ ॥೩೯॥
ವಿದೇಹಾಯ ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ ವಿದೇಹಾಧಾರಕಾಯ ಚ । ವಿದೇಹಾನಾಂ ವಿದೇಹಾಯ ಸಾಂಖ್ಯರೂಪಾಯ ತೇ ನಮಃ ॥೪೦॥
ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ ⟦…⟧, ಚೇತನವನ್ನು ಧರಿಸುವವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಚೈತನ್ಯಗಳಿಗೆ ಸ್ವಚೈತನ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವ, ನಾದರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.†
ಬಿಂದುಮಾತ್ರಸ್ವರೂಪನಾದ, ಬಿಂದುಗಳ ಪತಿಯಾದ, ಪ್ರಕೃತಿಸ್ವರೂಪನಾದ, ಭೇದಾಭೇದಮಯನೂ ಜ್ಯೋತಿರೂಪನೂ ಆದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಸೋಽಹಂ ಮಾತ್ರಸ್ವರೂಪನಾದ, ಶೂನ್ಯನಾದ, ಶೂನ್ಯಕ್ಕೆ ಆಧಾರನಾದ ದೇಹಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಶೂನ್ಯಗಳ ಶೂನ್ಯರೂಪನಾದ ಪುರುಷನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಸರ್ವಾತ್ಮಕನೇ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಾದ, ಬೋಧನಾಥನಾದ, ಬೋಧಗಳಿಗೆ ಬೋಧವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ವಾಣಿಗೆ ಮೀರಿದ ನಿನಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.
ವಿದೇಹನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ವಿದೇಹಕ್ಕೆ ಆಧಾರನಾದವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಿದೇಹಗಳ ವಿದೇಹನಾದ, ಸಾಂಖ್ಯಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ನಾನಾಭೇದಧರಾಯೈವ ಚೈಕಾನೇಕಾದಿಮೂರ್ತಯೇ । ಅಸತ್ಸ್ವಾನಂದರೂಪಾಯ ಶಕ್ತಿರೂಪಾಯ ತೇ ನಮಃ ॥೪೧॥
ಅಮೃತಾಯ ಸದಾಖಂಡಭೇದಾಭೇದವಿವರ್ಜಿತ । ಸದಾತ್ಮರೂಪಿಣೇ ಸೂರ್ಯರೂಪಾಧಾರಾಯ ತೇ ನಮಃ ॥೪೨॥
ಸತ್ಯಾಸತ್ಯವಿಹೀನಾಯ ಸಮಸ್ವಾನಂದಮೂರ್ತಯೇ । ಆನಂದಾನಂದಕಂದಾಯ ವಿಷ್ಣವೇ ತೇ ನಮೋ ನಮಃ ॥೪೩॥
ಅವ್ಯಕ್ತಾಯ ಪರೇಶಾಯ ನೇತಿನೇತಿಮಯಾಯ ಚ । ಶಿವಾಯ ಶಾಶ್ವತಾಯೈವ ಮೋಹಹೀನಾಯ ತೇ ನಮಃ ॥೪೪॥
ನಾನಾ ಭೇದಗಳನ್ನು ಧರಿಸುವ, ಏಕಾನೇಕಾದಿ ಮೂರ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಅಸತ್ ಸ್ವಾನಂದರೂಪನಾದ, ಶಕ್ತಿಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಅಮೃತಸ್ವರೂಪನೇ, ಸದಾ ಅಖಂಡನಾಗಿ ಭೇದಾಭೇದಗಳಿಂದ ರಹಿತನಾದವನೇ, ಸತ್ ಆತ್ಮರೂಪನೂ ಸೂರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಆಧಾರನೂ ಆದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಸತ್ಯಾಸತ್ಯಗಳಿಂದ ರಹಿತನಾದ, ಸಮಸ್ವಾನಂದಮೂರ್ತಿಯಾದ, ಆನಂದಾನಂದದ ಮೂಲನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.†
ಅವ್ಯಕ್ತನೂ ಪರೇಶನೂ ನೇತಿ ನೇತಿಮಯನೂ ಆದ, ಶಾಶ್ವತನಾದ, ಮೋಹರಹಿತ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಸಂಯೋಗೇನ ಚ ಸರ್ವತ್ರ ಸಮಾಧೌ ರೂಪಧಾರಿಣೇ । ಸ್ವಾನಂದಾಯ ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ ಮೌನಭಾವಪ್ರದಾಯಿನೇ ॥೪೫॥
ಅಯೋಗಾಯ ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ ನಿರಾಲಂಬಸ್ವರೂಪಿಣೇ । ಮಾಯಾಹೀನಾಯ ದೇವಾಯ ನಮಸ್ತೇ ಹ್ಯಸಮಾಧಯೇ ॥೪೬॥
ಶಾಂತಿದಾಯ ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ ಪೂರ್ಣಶಾಂತಿಪ್ರದಾಯ ತೇ । ಯೋಗಾನಾಂ ಪತಯೇ ಚೈವ ಯೋಗರೂಪಾಯ ತೇ ನಮಃ ॥೪೭॥
ಗಣೇಶಾಯ ಪರೇಶಾಯ ಹ್ಯಪಾರಗುಣಕೀರ್ತಯೇ । ಯೋಗಶಾಂತಿಪ್ರದಾತ್ರೇ ಚ ಮಹಾಯೋಗಾಯ ತೇ ನಮಃ ॥೪೮॥
ಸಂಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವ, ಮೌನಭಾವವನ್ನು ನೀಡುವ ಸ್ವಾನಂದನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಅಯೋಗನಾದ, ನಿರಾಲಂಬಸ್ವರೂಪನಾದ, ಮಾಯಾರಹಿತ ದೇವನಾದ, ಅಸಮಾಧಿಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ, ಪೂರ್ಣಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಯೋಗಗಳ ಪತಿಯೂ ಯೋಗಸ್ವರೂಪನೂ ಆದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಗಣೇಶನಾದ, ಪರೇಶನಾದ, ಅಪಾರ ಗುಣಕೀರ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಯೋಗಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುವ, ಮಹಾಯೋಗಸ್ವರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಗುಣಾನ್ತಂ ನ ಯಯುರ್ಯಸ್ಯ ವೇದಾದ್ಯಾ ವೇದಕಾರಕಾಃ । ಸ ಕಸ್ಯ ಸ್ತವನೀಯಃ ಸ್ಯಾದ್ಯಥಾಮತಿ ತಥಾ ಸ್ತುತಃ ॥೪೯॥
ತೇನ ವೈ ಭಗವಾನ್ ಸಾಕ್ಷಾಚ್ಚಿಂತಾಮಣಿಗಜಾನನಃ । ಪ್ರಸನ್ನೋ ಭವತು ತ್ರಾತಾಸ್ಮಾಕಂ ತ್ವಂ ಪರಮಾ ಗತಿಃ ॥೫೦॥
ಇತ್ಯೇವಮುಕ್ತ್ವಾ ದೇವೇಶಾಸ್ತೂಷ್ಣೀಂ ಭೂತಾಸ್ತಥಾ ಶಿವೇ । ಗಣೇಶೋಽಪಿ ಪ್ರಸನ್ನಾತ್ಮಾ ಹೃಷ್ಟಃ ಸನ್ ಪ್ರತ್ಯುವಾಚ ತಾನ್ ॥೫೧॥
ವೇದಾದಿಗಳೂ ವೇದಕಾರಕರೂ ಯಾರ ಗುಣಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಲಿಲ್ಲವೋ ಅವನನ್ನು ಯಾರು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಬಲ್ಲರು? ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸ್ತುತಿಸಿದ್ದೇವೆ.
ಅದರಿಂದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಭಗವಂತನಾದ ಚಿಂತಾಮಣಿ ಗಜಾನನನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ. ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನಾದ ನೀನೇ ಪರಮಗತಿ.
ಶಿವೆ, ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ದೇವೇಶರು ಮೌನರಾದರು. ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡ ಗಣೇಶನೂ ಅವರಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ಶ್ರೀಗಣೇಶ ಉವಾಚ । ಪಂಚದೇವಾ ಮಹಾಭಾಗಾಃ ಪ್ರಸನ್ನೋ ಭವತಾಂ ಸ್ತವೈಃ । ತಪಸಾ ಚ ತಥಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ವಾಂಛಿತಂ ಬ್ರೂತ ವೈ ವರಮ್ ॥೫೨॥
ಭವತ್ಕೃತಮಿದಂ ಸ್ತೋತ್ರಂ ಪರಮಾಲ್ಹಾದವರ್ಧನಮ್ । ಮಮ ಪ್ರೀತಿಕರಂ ಭಕ್ತ್ಯಾ ಸರ್ವದಂ ಪ್ರಭವಿಷ್ಯತಿ ॥೫೩॥
ಯಃ ಪಠೇದ್ಭಾವಪೂರ್ವಂ ಸ ಧರ್ಮಕಾಮಾರ್ಥಮೋಕ್ಷಭಾಕ್ । ಪುತ್ರಪೌತ್ರಯುತಃ ಶ್ರೀಮಾನಂತೇ ಸ್ವಾನಂದಮಾಪ್ನುಯಾತ್ ॥೫೪॥
ಶ್ರೀಗಣೇಶನು ಹೇಳಿದನು: ಮಹಾಭಾಗರಾದ ಐದು ದೇವತೆಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ತುತಿ, ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಬಯಸಿದ ವರವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.
ನೀವು ರಚಿಸಿದ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ಪರಮಾಹ್ಲಾದವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ಪ್ರೀತಿಕರವಾದ ಇದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡುವುದಾಗುತ್ತದೆ.
ಭಾವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಠಿಸುವವನು ಧರ್ಮ, ಕಾಮ, ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಭಾಗಿಯಾಗುವನು; ಪುತ್ರಪೌತ್ರಸಹಿತನೂ ಶ್ರೀಮಂತನೂ ಆಗಿ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.
ಸಪ್ತವಾರಂ ಪಠೇನ್ನಿತ್ಯಮೇಕವಿಂಶತಿವಾಸರಮ್ । ಕಾರಾಗೃಹಗತೋ ವಾಽಪಿ ಮುಚ್ಯತೇ ಬಂಧನಾತ್ ಸ್ವಯಮ್ ॥೫೫॥
ಏಕಕಾಲಂ ದ್ವಿಕಾಲಂ ವಾ ತ್ರಿಕಾಲಮಪಿ ಯಃ ಪಠೇತ್ । ಸ ವೈ ದೇವಾದಿಕೈರ್ವನ್ದ್ಯೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ ನ ಸಂಶಯಃ ॥೫೬॥
ಮಾರಣೋಚ್ಚಾಟನಾದಿಭ್ಯ ಏಕವಿಂಶತಿವಾರತಃ । ತಾವದ್ದಿನಾನಿ ಪಾಠೇನ ತಸ್ಯ ನೈವ ಭಯಂ ಭವೇತ್ ॥೫೭॥
ಧನಧಾನ್ಯಾದಿಕಂ ಸರ್ವಮಾರೋಗ್ಯಂ ಪಶುವರ್ಧನಮ್ । ಯಂ ಯಂ ಚಿಂತಯತೇ ಕಾಮಂ ತಂ ತಂ ಪ್ರಾಪ್ನೋತಿ ನಿಶ್ಚಿತಮ್ ॥೫೮॥
ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಏಳು ಬಾರಿ ಪಠಿಸಿದರೆ, ಕಾರಾಗೃಹದಲ್ಲಿರುವವನೂ ಬಂಧನದಿಂದ ಸ್ವತಃ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವನು.
ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾಲ, ಎರಡು ಕಾಲ ಅಥವಾ ಮೂರು ಕಾಲ ಪಠಿಸುವವನು ದೇವಾದಿಗಳಿಂದ ವಂದ್ಯನಾಗುವನು; ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ, ಅಷ್ಟೇ ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಪಠಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾರಣ, ಉಚ್ಚಾಟನ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಭಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಧನಧಾನ್ಯಾದಿಗಳು, ಆರೋಗ್ಯ, ಪಶುಗಳ ವೃದ್ಧಿ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನೂ ತಾನು ಬಯಸುವ ಯಾವ ಯಾವ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಅವನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಪಡೆಯುವನು.
ಶಿವ ಉವಾಚ । ಗಣೇಶವಚನಂ ಶ್ರುತ್ವಾ ಹೃಷ್ಟಾ ವಿಷ್ಣ್ವಾದಯಃ ಸುರಾಃ । ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಗಣಾಧೀಶಂ ಕೃತಾಂಜಲಿಪುಟಾ ಜಗುಃ ॥೫೯॥
ಪಂಚದೇವಾ ಊಚುಃ । ಸನಾಥಾ ಹಿ ವಯಂ ಜಾತಾಃ ಸರ್ವೇ ತ್ವಯ್ಯಾಗತೇ ಪ್ರಭೋ । ವರಂ ದೇಹಿ ಗಣಾಧೀಶ ತವ ಭಕ್ತಿಂ ದೃಢಾಂ ತಥಾ ॥೬೦॥
ತೇನ ಮಾಯಾ ನ ಬಾಧೇತ ನರಾನ್ ದೇವಾನಪಿ ಪ್ರಭೋ । ಕಿಮಸ್ಮಾಭಿಃ ಪ್ರಕರ್ತವ್ಯಂ ತದಾಜ್ಞಾಪಯ ಸರ್ವದಾ ॥೬೧॥
ಸಾಮರ್ಥ್ಯಂ ವಿವಿಧಂ ದೇಹಿ ಭಜತಾಂ ಕಾಮಪೂರಣಮ್ । ಸ್ಥಾನಂ ಸದಾನಂದನಾಮ ದೇಹಿ ನಾಥ ನಮೋಽಸ್ತು ತೇ ॥೬೨॥
ಶಿವನು ಹೇಳಿದನು: ಗಣೇಶನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳು ಗಣಾಧೀಶನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಕೈಮುಗಿದು ಹೇಳಿದರು.
ಐದು ದೇವತೆಗಳು ಹೇಳಿದರು: ಪ್ರಭುವೇ, ನೀನು ಬಂದದ್ದರಿಂದ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸನಾಥರಾದೆವು. ಗಣಾಧೀಶನೇ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ದೃಢಭಕ್ತಿಯ ವರವನ್ನು ನೀಡು.
ಪ್ರಭುವೇ, ಅದರಿಂದ ಮಾಯೆಯು ಮಾನವರನ್ನೂ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಬಾಧಿಸದಿರಲಿ. ನಾವು ಸದಾ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಅಪ್ಪಣೆ ಮಾಡು.
ನಾಥನೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ಭಜಿಸುವವರ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ನಾನಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನೀಡು. ಸದಾನಂದವೆಂಬ ಸ್ಥಾನವನ್ನೂ ನೀಡು; ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
ಗಣೇಶ ಉವಾಚ । ಚತುರ್ಮುಖ ಮಹಾಬಾಹೋ ರಜೋಗುಣಸಮುದ್ಭವ । ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತಾ ಭವ ತ್ವಂ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮಾ ನಾಮ್ನಾ ಮಹಾದ್ಯುತೇ ॥೬೩॥
ಸತ್ಯಲೋಕನಿವಾಸೀ ತು ಹಂಸವಾಹನವಾನ್ ಭವ । ವೇದಾದಿಜ್ಞಾನಯುಕ್ತಶ್ಚ ಸರ್ವೇಷಾಂ ತ್ವಂ ಪಿತಾಮಹಃ ॥೬೪॥
ಗಣೇಶನು ಹೇಳಿದನು: ಮಹಾಬಾಹುವೇ, ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯೇ, ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳುಳ್ಳ, ರಜೋಗುಣದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನೇ, ನೀನು ಬ್ರಹ್ಮನೆಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾಗು.
ಸತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನೂ ಹಂಸವಾಹನನೂ ಆಗು. ವೇದಾದಿಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ನೀನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪಿತಾಮಹನಾಗಿರುವೆ.
ಚತುರ್ಭುಜೋಽಸಿ ದೇವೇಶ ತ್ವಂ ವೈ ಸತ್ತ್ವಸಮುದ್ಭವಃ । ಪಾಲಕಃ ಸರ್ವಲೋಕಾನಾಂ ವಿಷ್ಣುನಾಮಾ ಭವಿಷ್ಯಸಿ ॥೬೫॥
ವೈಕುಂಠೇ ವಸತಿಸ್ತೇ ಸ್ಯಾದ್ ವಾಹನಂ ಗರುಡಸ್ತವ । ನಾನಾವತಾರವಾಂಶ್ಚಾಪಿ ಭವಿಷ್ಯಸಿ ಮಹಾಬಲಃ ॥೬೬॥
ದೇವೇಶನೇ, ನೀನು ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳುಳ್ಳವನೂ ಸತ್ತ್ವದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನೂ ಆಗಿದ್ದೀಯೆ. ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಪಾಲಕನಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವೆಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊಂದುವೆ.
ನಿನ್ನ ವಾಸವು ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿರಲಿ; ಗರುಡನು ನಿನ್ನ ವಾಹನವಾಗಲಿ. ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿ ನಾನಾ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಹೊಂದುವೆ.
ಪಂಚವಕ್ತ್ರ ಮಹಾತೇಜಸ್ತಮೋಗುಣಸಮುದ್ಭವ । ಸಂಹಾರಕಾರಕೋ ನಿತ್ಯಂ ಹರನಾಮಾ ಭವಿಷ್ಯಸಿ ॥೬೭॥
ಕೈಲಾಸೇ ವಸತಿಸ್ತೇಽಸ್ತು ವಾಹನಂ ವೃಷಭಸ್ತಥಾ । ತೃತೀಯೇನ ಸ್ವನೇತ್ರೇಣ ಸರ್ವಂ ಭಸ್ಮೀಕರಿಷ್ಯಸಿ ॥೬೮॥
ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯೇ, ಐದು ಮುಖಗಳುಳ್ಳ, ತಮೋಗುಣದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನೇ, ನಿತ್ಯ ಸಂಹಾರಕಾರಕನಾಗಿ ಹರನೆಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊಂದುವೆ.
ನಿನ್ನ ವಾಸವು ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿರಲಿ; ವೃಷಭನು ವಾಹನವಾಗಲಿ. ನಿನ್ನ ಮೂರನೆಯ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಸ್ಮಮಾಡುವೆ.
ಸಹಸ್ರಕಿರಣ ತ್ವಂ ವೈ ಸೂರ್ಯನಾಮಾ ಭವಿಷ್ಯಸಿ । ಕರ್ಮಣಾಂ ಚಾಲಕತ್ವಾತ್ ಷಡೃತುಧರ್ಮಕಾರಕಃ ॥೬೯॥
ತ್ರಿಗುಣಾನಾಮಹಂಭಾವಾತ್ತ್ವಂ ಜಾತೋಽಸಿ ಪ್ರಕಾಶಕಃ । ರಥೋಽಶ್ವಾಲಂಕೃತಶ್ಚಾಪಿ ವಾಹನಂ ತೇ ಭವಿಷ್ಯತಿ ॥೭೦॥
ಸೌರಲೋಕೇ ನಿವಾಸಶ್ಚ ಗ್ರಹರಾಜೋ ಭವಿಷ್ಯಸಿ । ವೃಷ್ಟಿಮೂಲಂ ತ್ವಮೇವಾಽಸಿ ತೇಜೋರಾಶಿಃ ಪ್ರತಾಪವಾನ್ ॥೭೧॥
ಸಾವಿರ ಕಿರಣಗಳುಳ್ಳವನೇ, ನೀನು ಸೂರ್ಯನೆಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಹೊಂದುವೆ. ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವವನಾಗಿ ಆರು ಋತುಗಳ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವನಾಗುವೆ.
ಮೂರು ಗುಣಗಳ ಅಹಂಭಾವದಿಂದ ನೀನು ಪ್ರಕಾಶಕನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ. ಕುದುರೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ರಥವು ನಿನ್ನ ವಾಹನವಾಗುವುದು.
ಸೌರಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ ಗ್ರಹರಾಜನಾಗುವೆ. ನೀನೇ ಮಳೆಯ ಮೂಲ; ತೇಜೋರಾಶಿಯೂ ಪ್ರತಾಪಶಾಲಿಯೂ ಆಗಿದ್ದೀಯೆ.
ಚತುರ್ಭುಜೇ ಮಹಾಶಕ್ತೇ ತ್ವಂ ಜಾತಾಽಸಿ ತ್ರಿದೇಹತಃ । ನಾನಾವಿಷಯಭೋಗಾರ್ಥಂ ಸದೇಹಾ ಮೋಹಕಾರಿಣೀ ॥೭೨॥
ಶಕ್ತಿನಾಮ್ನೀ ಮಹಾಮಾಯಾ ಭವಿಷ್ಯಸಿ ನ ಸಂಶಯಃ । ದ್ವಿಧಾ ಮೋಹಪ್ರದಾತ್ರೀ ತ್ವಂ ಭುಕ್ತಿಮುಕ್ತಿಭ್ರಮಾತ್ಮಿಕಾ ॥೭೩॥
ಸಿಂಹವಾಹನಗಾ ನಿತ್ಯಂ ಶಕ್ತಿಲೋಕನಿವಾಸಿನೀ । ನಾನಾಭೋಗವಿಮೋಹೇನ ಜಗಚ್ಚ ಮೋಹಯಿಷ್ಯಸಿ ॥೭೪॥
ನಾಲ್ಕು ಭುಜಗಳುಳ್ಳ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯೇ, ಮೂರು ದೇಹಗಳಿಂದ ನೀನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದೀಯೆ. ನಾನಾ ವಿಷಯಭೋಗಗಳಿಗಾಗಿ ದೇಹಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಮೋಹವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ.
ಶಕ್ತಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮಹಾಮಾಯೆಯಾಗುವೆ; ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಎರಡು ವಿಧವಾಗಿ ಮೋಹವನ್ನು ನೀಡುವ ನೀನು ಭುಕ್ತಿಮುಕ್ತಿಗಳ ಭ್ರಮಾಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾಗಿದ್ದೀಯೆ.
ಸದಾ ಸಿಂಹವಾಹನದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ ಶಕ್ತಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವೆ. ನಾನಾ ಭೋಗಗಳ ಮೋಹದಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುವೆ.
ಮಹಾಕಾರ್ಯೇ ಸಮುತ್ಪನ್ನೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷೋಽಹಂ ಭವಾಮಿ ವೈ । ಮತ್ತುಲ್ಯಾಃ ಸರ್ವಭಾವೇನ ಕೃತಾ ದೇವಾ ನ ಸಂಶಯಃ ॥೭೫॥
ಆಯುಧಂ ಭೂಷಣಂ ಶ್ರೇಷ್ಠಂ ನಾನಾಸಾಮರ್ಥ್ಯಮದ್ಭುತಮ್ । ಸಂಕಲ್ಪಸಿದ್ಧತಾಂ ಚೈವ ದದೌ ತೇಭ್ಯೋ ಗಣಾಧಿಪಃ ॥೭೬॥
ಶಿವ ಉವಾಚ । ಇತಿ ದತ್ತ್ವಾ ವರಾನ್ ದೇವೋ ಗಣೇಶೋಽನ್ತರ್ದಧೇ ಸ್ವಯಮ್ । ತೇಽಪಿ ಹೃಷ್ಟಾ ನಿಜಾತ್ಮಾನಂ ಕೃತಕೃತ್ಯಂ ಚ ಮೇನಿರೇ ॥೭೭॥
ಭಜತಾಂ ಭಕ್ತಿಭಾವೇನ ಕಾಮಪೂರಾಃ ಕೃತಾ ವಯಮ್ । ಪರಮೇಶ್ವರತಾಂ ಪ್ರಾಪ್ತಾಃ ಪ್ರಸಾದಾದ್ಗಣಪಸ್ಯ ಚ ॥೭೮॥
ಮಹಾಕಾರ್ಯವು ಎದುರಾದಾಗ ನಾನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗುವೆನು. ದೇವತೆಗಳೇ, ಎಲ್ಲ ಭಾವಗಳಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನನಗೆ ಸಮಾನರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ; ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
ಗಣಾಧಿಪನು ಅವರಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಯುಧಗಳು, ಭೂಷಣಗಳು, ನಾನಾ ಅದ್ಭುತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಕಲ್ಪಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡಿದನು.
ಶಿವನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಗಣೇಶದೇವನು ಸ್ವತಃ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು. ಅವರೂ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ತಮ್ಮನ್ನು ಕೃತಕೃತ್ಯರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು.
“ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಭಜಿಸುವವರ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವವರನ್ನಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಗಣಪನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾವು ಪರಮೇಶ್ವರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು.
ಓಮಿತಿ ಶ್ರೀಮದಾನ್ತ್ಯೇ ಪುರಾಣೋಪನಿಷದಿ ಶ್ರೀಮನ್ಮೌದ್ಗಲೇ ಮಹಾಪುರಾಣೇ ಪ್ರಥಮೇ ಖಂಡೇ ವಕ್ರತುಂಡಚರಿತೇ ಪಂಚದೇವವರಪ್ರದಾನಂ ನಾಮೈಕಾದಶೋಽಧ್ಯಾಯಃ ॥
ಹೀಗೆ ಶ್ರೀಮದಾಂತ್ಯ ಪುರಾಣೋಪನಿಷತ್ತಾದ ಶ್ರೀಮನ್ಮೌದ್ಗಲ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಪ್ರಥಮ ಖಂಡದ ವಕ್ರತುಂಡಚರಿತೆಯಲ್ಲಿ ಪಂಚದೇವವರಪ್ರದಾನವೆಂಬ ಹನ್ನೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಗಿಯಿತು.